مقایسه روشهای پارامتریک و تجربی در ارزیابی اثرات حفاری تونل بر آبدهی چشمهها: مطالعه موردی تونل انتقال آب هزارمسجد
دوره 40، شماره 2، تابستان 1405، صفحه 151-127
https://doi.org/10.22067/jsw.2026.98028.1530
امیر صابری نصر، فاطمه قطرانی نژاد، مجید دشتی برمکی
چکیده حفر تونلهای انتقال آب، اگرچه نقش مهمی در تأمین منابع آبی ایفا میکند، اما میتواند موجب اختلالات جدی در رژیم هیدروژئولوژیکی و آبدهی چشمهها شود. در این پژوهش، اثرات احتمالی حفاری تونل انتقال آب هزارمسجد در شمال شرق ایران بر 45 چشمه پیرامونی، با استفاده از دو رویکرد شاخص خطر افت (DHI) و شاخص اثر تونل بر آبدهی چشمه (TIS) مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفت. منطقه مورد مطالعه در زون ساختاری کپهداغ واقع شده و با گسترش سازندهای آهکی مزدوران و تیرگان، شکستگیهای تکتونیکی فعال و تراکم بالای چشمهها شناخته میشود. در روش DHI، هفت پارامتر هیدروژئولوژیکی و هندسی شامل نفوذپذیری، فراوانی شکستگی، ضخامت روباره، زون پلاستیک، ارتباط با گسل، نوع چشمه و فاصله از تونل لحاظ شد. در مقابل، روش TIS بر چهار عامل عملکردی شامل شدت آب ورودی به تونل، فاصله چشمه– تونل، ارتباط هیدرولیکی و قابلیت تغذیه مجدد آبخوان متمرکز است. نتایج DHI نشان میدهد که حدود 11 درصد از چشمهها در معرض کاهش شدید آبدهی تا خشکیدگی کامل قرار دارند، در حالیکه اکثریت چشمهها کاهش بخشی یا ناچیز را تجربه خواهند کرد. طبقهبندی TIS نیز نشان داد که 5 چشمه در کلاس افت قابل توجه، 20 چشمه در کلاس افت متوسط و 20 چشمه در کلاس بدون تأثیر قرار میگیرند. مقایسه نتایج حاکی از آن است که DHI در تبیین مکانیزمهای ساختاری نشت و TIS در اولویتبندی مدیریتی و پیامدمحور چشمهها کارآمدتر است. استفاده توأمان از این دو روش، چارچوبی قابل اعتماد برای مدیریت مخاطرات هیدروژئولوژیکی پروژههای تونلسازی فراهم میکند.
ارزیابی پارامترهای هیدرودینامیکی آبخوان با استفاده از اطلاعات آزمون پمپاژ و ژئوالکتریک (مطالعه موردی: آبخوان آبرفتی شمالشرق گچساران)
دوره 38، شماره 4، مهر و آبان 1403، صفحه 525-540
https://doi.org/10.22067/jsw.2024.86955.1389
اکبر خدری، امیر صابری نصر، نصرالله کلانتری
چکیده پارامترهای هیدرودینامیکی آبخوان اهمیت ویژهای در تمام بررسیهای هیدروژئولوژیکی دارد و یکی از معضلات مهم در محاسبات هیدروژئولوژیکی و مدیریت آبخوانها عدم دسترسی به دادههای قابل اطمینان میباشد. روشهای مختلفی برای تخمین و تعیین پارامترهای هیدرودینامیکی آبخوانها وجود دارد که دقیقترین آنها استفاده از دادههای آزمون پمپاژ است، علاوه بر آن، دادههای ژئوالکتریکی نیز حائز اهمیت میباشد. در این تحقیق از اطلاعات آزمون پمپاژ دو چاه اکتشافی و 86 سونداژ قائم ژئوالکتریکی به روش مقاومت ویژه جهت ارزیابی پارامترهای هیدرودینامیکی آبخوان آبرفتی شمال شرق شهر گچساران استفاده شده است. پارامترهای هیدرودینامیکی آبخوان همچون هدایت هیدرولیکی، ضریب قابلیت انتقال و آبدهی ویژه با استفاده از دادههای آزمون پمپاژ دو چاه اکتشافی به روش کوپر-ژاکوب و نیومن تعیین شد، سپس همین پارامترهای هیدرودینامیکی با استفاده از دادههای ژئوالکتریکی (سونداژ الکتریکی قائم) نیز محاسبه و با دادههای آزمایش پمپاژ مقایسه شدند. پس از بررسی پارامترهای بهدستآمده از آزمون پمپاژ چاههای شماره یک و دو به روش نیومن در آبخوان آزاد معلوم گردید که ضریب قابلیت انتقال برای چاه شماره دو (5/665 متر مربع بر روز) که در قسمت شرقی آبخوان قرار دارد مقدار بیشتری است و با روش ژئوالکتریک (5/632 متر مربع بر روز) همخوانی دارد، همچنین مقدار آبدهی ویژه در روش آزمون پمپاژ چاه شماره یک (05/0) مقدار بیشتری است که باز هم روش ژئوالکتریک (05/0) آن را تأیید میکند. تمامی نتایج نشاندهنده تخمین مطلوب پارامترهای هیدرودینامیکی توسط روش ژئوالکتریکی است و روش آزمون پمپاژ نیز بر آن صحه میگذارد؛ لذا از روش ژئوالکتریکی میتوان در تصمیمگیری و برنامهریزیهای حفاریهای آینده در منطقه استفاده نمود.
تأثیر غلظت نانوذره و اندازه ذرات ماسه بر منحنیهای انتقال و نگهداشت نانوذرات CMC-nZVI در محیط متخلخل اشباع
دوره 34، شماره 1، بهار 1399، صفحه 195-207
https://doi.org/10.22067/.v34i1.82623
امیر صابری نصر، محمد نخعی، محسن رضائی، سید موسی حسینی
چکیده فهم انتقال و نگهداشت نانوذرات آهن صفر ظرفیتی (nZVI) در محیط زیرسطحی برای طراحی سیستمهای تصفیه و احیای در محل آبهای زیرزمینی ضروری است. در این مطالعه از آزمایشهای اشباع ستون ماسه برای بررسی اثرات همزمان غلظت نانوذره و اندازه ذرات ماسه بر میزان انتقال و نگهداشت نانوذرات آهن صفر ظرفیتی پوشش داده شده با کربوکسی متیل سلولز (CMC-nZVI) استفاده شد. بدین منظور، 12 آزمایش با ترکیبی از 4 غلظت متفاوت نانوذره (mg/l 10000، 3000، 200، 10C0= ) و سه اندازه ماسه (mm 2-1، 1-5/0، 5/0-35/0 d=) صورت گرفت. غلظت نانوذره آهن در محلول خروجی از ستون و همچنین بر روی ماسهها اندازهگیری شد. سپس، منحنیهای رخنه (BTCs) و پروفیلهای نگهداشت رسم شدند. نتایج نشان میدهد که پدیده رایپنینگ و استرینینگ نقش مهمی را در کاهش انتقال نانوذرات با کاهش اندازه ماسهها و افزایش غلظت، در مرحله تزریق نانوذره دارند. اما در مرحله فلاشینگ، (تزریق آب دیونیزه) نقش چاله حداقل انرژی ثانویه و نیروهای هیدرودینامیکی در انتقال موثرتر میشود و این عوامل سبب افزایش انتقال نانوذرات با کاهش اندازه ماسه در غلظتهای بالای نانوذره (mg/l 10000 و 3000) میگردد. برخلاف نتایج بدست آمده از سوسپانسیونهای با غلظت بالا، نتایج پروفیلهای نگهداشت در غلظتهای پایین (mg/l 200 و 10)، از تئوری فیلتراسیون کلوئید تبعیت میکند.
